Almost lost in Amsterdam

juli 30, 2017 by  
Filed under Verhalen

Almost lost in Amsterdam
Pontjesverhalen


Vroeger gebeurde het regelmatig dat toeristen me achter het Centraal vroegen welk pontje ze moesten nemen om op een bepaalde plek in Noord te komen. En of het wat kostte? Echt, helemaal niets? Een keertje vroeg een groepje Belgen hoe ze aan de overkant moesten komen. Ik was in een jolige bui en zei: “zwemmend.” Vonden ze geinig. Het toeval wilde dat ze uit Antwerpen kwamen, dat ken ik een beetje en zo ontspon er een praatje over hoe leuk die stad is en hoe leuk de onze. Het grote voordeel van Amsterdam: de coffeeshops. Zo te zien hadden ze die al bezocht.

Tegenwoordig vragen de toeristen het me nog nauwelijks. Ze hebben bijna allemaal een smartphone en ontdekken via hun beeldscherm welk pontje ze moeten hebben. Lijkt me trouwens tamelijk ingewikkeld als je uit Japan of China komt. Buiksloterweg in die talen lijkt natuurlijk voor geen meter op Buiksloterweg in het Nederlands. De zelfredzaamheid van de toeristen gaat ook wel eens mis en zo belanden ze in het verkeerde stukje Noord.

Onderweg kijken de toeristen hun ogen uit. Voordat ze opstappen maken ze foto’s van het pontje dat aanmeert, foto’s van elkaar op het pontje, foto’s van EYE en van de A’DAM-toren. Foto’s van de Botel en de duikboot bij de NDSM. Desnoods ook nog wat foto’s van de schepen die ze onderweg op het IJ tegenkomen.

Het gaat voor de toeristen vaak fout vanaf de NDSM naar het Centraal. Ze zitten dan op het verkeerde pontje en komen uit bij de Westerdoksdijk. Je ziet de twijfel in hun ogen als het pontje op een gegeven moment niet rechtdoor vaart, maar rechts afslaat. Ze beginnen dan onrustig heen en weer te lopen en vragen zich af waar ze in hemelsnaam terechtkomen. Westerdoksdijk is toch een beetje ‘in the middle of nowhere’. Vragen ze aan mij of iemand anders hoe ze bij het station of in het centrum komen.

Het GVB geeft deze vaarroutes ook niet handig aan. Op de steiger van de NDSM-werf hing tot voor kort links een bord met ‘centr. station’. Lijkt me ingewikkeld voor de toeristen. Waarom niet een bord dat het pontje naar Centraal Station gaat? En desnoods in een paar talen. Rechts hing een bord met ‘Westerdoksdijk’. Waarom daar niet nog een bord dat het niet de pont naar het Centraal Station is? Scheelt een hoop verwarring. De borden zijn onlangs weggehaald. Zou het GVB het erom doen en vinden ze het lollig om toeristen de verkeerde kant op te sturen?

Vorig jaar was mijn nichtje uit Duitsland enkele dagen bij mij op bezoek. Ik vroeg haar wat ze het leukste van Amsterdam vond. Natuurlijk was ze dol op shoppen in de Kalverstraat en rondneuzen op het Waterlooplein. Maar het leukste vond ze het dagelijkse tochtje met het pontje van de NDSM naar het Centraal en weer terug. “Das war ganz super.”

Ruud van Dijk

p.s.
Die Belgen sprongen toentertijd daadwerkelijk het water in om naar de overkant te zwemmen. “Doen we in Antwerpen ook regelmatig om aan de andere kant van de Schelde te komen,” zeiden ze. Ik weet niet hoe het met ze is afgelopen.

Reageren? Stuur uw e-mail naar Ruud van Dijk

Op de hoogte blijven van toekomstige pontjesverhalen?
Schrijf u dan in op de nieuwsbrief 

Pontjesverhalen

juli 9, 2017 by  
Filed under Amsterdam Noord Cultuur

Pontjesverhalen

Amsterdam-Noord is voor de voetganger en fietser die het IJ vanaf de stad en visa versa wil oversteken momenteel nog enkel toegankelijk via de pont. De Noord/zuidlijn laat nu nog even op zich wachten…

Dagelijks steken vele mensen met de pont over. De dagelijkse rondslomp tijdens het wachten levert irritatie, spontane conversaties en nieuwe contacten op. Mensen die in één buurt in Noord wonen en elkaar niet kennen ontmoeten elkaar dan toch op de pont. Of juist de mensen die in Noord werken komen in contact met andere werkenden en komen erachter wat elkaars werkzaamheden zijn.

Anderen observeren alleen en maken geen contact. Sommigen schrijven over hetgeen ze meemaken.

Elke maand verschijnt er in de serie Pontjesverhalen een aflevering van Ruud van Dijk. Over wat hij zoal meemaakt, observeert en de praatjes die hij maakt.

Er zal elke maand een nieuwe aflevering worden geplaatst.
Aflevering 1: Toevallig weerzien
Aflevering 2: De liefde en de pontjes
Aflevering 3: Almost lost in Amsterdam

Wilt u op de hoogte blijven over deze serie?

Schrijf u dan in op onze nieuwsbrief.

De liefde en de pontjes

juni 30, 2017 by  
Filed under Verhalen

De liefde en de pontjes
Pontjesverhalen


“Je bent vijf minuten te laat,” roep ik lachend als ze aan komt fietsen. Ze parkeert haar fiets en antwoordt: “Ja, vijf minuten te laat, of een half uur te vroeg met een pontje eerder. Dan maar vijf minuten te laat.” Zo begint onze eerste date op het grasveld bij Noorderlicht. Het is 5 over 8, een donderdagavond in mei 2010. En het is volle maan..

We waren jaren collega’s. Vanaf het begin vond ik haar hartstikke leuk, maar ja, ze had kinderen, en een vriend (dacht ik). Zij vond mij ook meteen erg leuk, maar ja, ik had een vriendin (dacht zij). Zo hebben we vaak op het werk naar elkaar uitgekeken, zonder daar iets mee te doen. Een jaar geleden verloor ik mijn baan en kwam ik haar niet meer tegen. Tot vorige week op het feestje van een gemeenschappelijke vriendin. We praatten honderduit en hadden eigenlijk alleen oog voor elkaar. Bleek ze helemaal geen vriend te hebben en ik dus geen vriendin.

Een paar dagen later kreeg ik een mailtje van haar. Ze had vlinders in haar buik, schreef ze. Of ik die ook had? Zo niet, jammer, dan zouden ze vanzelf weer wegvliegen. Ik sprong een gat in de lucht en antwoordde dat ik ook vlinders voelde. Had ze soms zin in een afspraakje bij Noorderlicht?

We zijn allebei zenuwachtig als we elkaar op het grasveld kussen. We betreden het café en doen ons de rest van de avond tegoed aan biertjes en shagjes. Een beetje schuchter houden we soms elkaars hand vast. Bij het afrekenen zegt de ober dat hij zulke goede ‘vibes’ bij ons voelt. We lachen en vertellen hem dat dit onze eerste date is. Buiten is de maan inmiddels bijna achter de wolken verdwenen. We gaan op een luie bank zitten en zoenen voor het eerst uitgebreid.

Tot het tijd voor haar is om het laatste pontje naar de stad te halen. Ze is echter haar fietssleuteltjes kwijt en dreigt daardoor de oversteek te missen. “Spring maar bij mij achterop,” zeg ik en zo sjezen we naar de aanlegsteiger. We zijn er ruim op tijd en kunnen verder gaan met zoenen. Het pontje legt aan en na enkele minuten zwaait de kapitein naar ons. Hij roept: “Dit is het laatste pontje, dus als jullie mee willen…” We denken dat er nog wel eentje naar het Centraal zal gaan, dus zeggen we dat het niet nodig is. Weten wij veel.

Uiteindelijk fietsen we een stukje richting mijn huis. Bij de Klaprozenweg nemen we afscheid. Ik leen haar mijn fiets voor het pontje aan de Buiksloterweg. Zelf hoef ik maar een kwartiertje te lopen. Nou ja, ik zweef bijna.

De volgende jaren komen we elkaar regelmatig tegen als mijn pontje ‘s ochtends om half negen bij de Tasmanstraat aanmeert. Ik onderweg naar mijn werk in Geuzenveld en zij onderweg naar haar werk in Noord. We omhelzen elkaar, niet te lang, anders mist ze haar pontje.

Ruud van Dijk

Reageren? Stuur uw e-mail naar Ruud van Dijk

Op de hoogte blijven van toekomstige pontjesverhalen?
Schrijf u dan in op de nieuwsbrief 

Toevallig weerzien

mei 31, 2017 by  
Filed under Verhalen

Toevallig weerzien
Pontjesverhalen


Op de fiets onderweg naar het NDSM-pontje passeer ik een man van ongeveer vijftig jaar. Hij staat op de stoep, met zijn fiets ondersteboven en hij prutst met een schroevendraaier aan de ketting. Tot mijn verrassing stopt hij met die fiets honderd meter verder naast me als ik bij het stoplicht wacht. We raken in gesprek over het nut van daar wachten en zijn het eens: auto’s kunnen op die plek zomaar van alle kanten verschijnen, als fietser heb je dat van te voren niet door. En we zijn beide types zonder haast. Nadat het stoplicht op groen springt fietsen we nog honderd meter samen op. We zeggen elkaar gedag, als hij linksaf slaat en ik rechtdoor ga.

Hij is sneller dan ik, want op het pontje staat hij al op het achterdek als ik aan kom fietsen. Ik rem en ga naast hem staan. “Nou, dat is toevallig,” zeg ik. En we zetten ons gesprek voort. Ik vertel hem dat ik onderweg ben naar een fietsenmaker om mijn eigen ketting te spannen of te vervangen. Hij is onderweg naar zijn fietsenmaker om de fiets weg te geven. Hij had de fiets bij het vuil gevonden en had ontdekt dat de ketting van het tandwiel afliep als hij kracht moest zetten. En als je Tuindorp Oostzaan verlaat moet je altijd wel ergens een helling beklimmen.

“Volgens mij ken ik je ergens van,” zeg ik, “zit je niet af en toe op één van de bankjes in de Molenwijk?” Nee, daar zit hij nooit, maar het blijkt dat hij een paar honderd meter bij me vandaan woont. Dus grote kans dat we elkaar al meer dan eens op straat zijn tegengekomen.

Wat later komt een man per brommer het pontje oprijden en stopt naast ons. Hij en mijn metgezel groeten elkaar en schudden handen. Wat later vragen ze zich of waar ze elkaar eigenlijk van kennen. Was het van een coffeeshop in Noord? Of was het van een café? De sportschool? Want, ken je die, of ken je die soms? Na enig gissen komen ze erachter dat het de coffeeshop was.

Mijn metgezel had namelijk vroeger een coffeeshop in de Van der Pekstraat. “Ken ik niet,” zeg ik, “was dat soms voor mijn tijd?” Ik woon inmiddels bijna 20 jaar in Noord, maar die coffeeshop was er dus eerder. Het wordt zo een gesprek over wat wij in ons leven aan drank en drugs hebben gebruikt en nog gebruiken, of juist niet meer.

De eigenaar van de coffeeshop vertelt hoe hij met zijn weed duizenden guldens verdiende. De man van de brommer vertelt over de grote hoeveelheden coke die hij vroeger snoof. Ergens blijkt het toch te zijn misgegaan in hun beide levens, want ze kampen al jaren met grote schulden door de boetes de ze hebben gekregen. Boetes voor te snel rijden, of voor meer duistere zaken. Maar ze zijn bijna klaar met afbetalen. De man van de brommer zegt dat hij zelfs een document op zak heeft om aan de politie te kunnen laten zien als ze hem aanhouden. Dat de politie hem niet zomaar kan oppakken, omdat hij zijn leven aan het beteren is.

Levensverhalen in 6 minuten tijd. Bij de Westerdoksdijk verplaatsen we ons naar het voordek van het pontje. We meren aan. We steken onze duimen op en zeggen elkaar gedag. Daarna gaat ieder zijns weegs.

Ruud van Dijk

Reageren? Stuur uw e-mail naar Ruud van Dijk

Op de hoogte blijven van toekomstige pontjesverhalen?
Schrijf u dan in op de nieuwsbrief 

 

Schrijf U in op de nieuwsbrief van AmsterdamNoord.com!

 

Ontvang regelmatig nieuws over Amsterdam Noord met onderwerpen zoals het nieuws, aankomende evenementen, wetenswaardigheden, cultuur, parkeren en bereikbaarheid.




 

Schrijf u in op onze nieuwsbrief!