Ongeveer een maand geleden verraste de groep ‘Een brug over het IJ’ vriend en vijand met een nieuw plan. Ze willen binnen vijf jaar een fietsbrug iets ten westen van de NDSM. En deze brug nota bene bouwen voor een schijntje, ergens tussen de 30-50 miljoen. Het zou Amsterdam bovendien ook nog eens binnen korte tijd bakken met geld opleveren.
Het plan kreeg de nodige publiciteit en daarna werd het oorverdovend stil. Niemand die het plan toejuichte, niemand die het plan publiekelijk meteen in de prullenbak gooide. Zal ik het dan maar zeggen? Het is een luchtkasteel. Dat idee werd bij mij nog sterker toen ik de toelichting van de woordvoerder hoorde.
Nee, ze hadden nog geen bouwtekening van de brug. Maar tekeningen van soortgelijke bruggen waren her en der als voorbeeld wel voorradig. Gewoon een kwestie van kopiëren. De brug hoefde ook niet zo hoog, dat zou schelen in de bouwkosten. Te bouwen van hout en staal, dat is snel en goedkoop.
Weet de groep niet dat we in een land leven van procedures, vergunningen, inspraak, bezwaarschriften, beschermde dieren die bouwactiviteiten kunnen stilleggen en een rigide stikstofslot? Het is echt een illusie dat zo’n brug er binnen vijf jaar staat.
De groep had ook bedacht dat pontjes eigenlijk gevaarlijk zijn, ze hadden er zelfs een mooi woord voor: nautische onveiligheid. Alsof er elk moment een vreselijke aanvaring kan plaatsvinden tussen een pontje en een binnenvaartschip. Echter, zulke botsingen zijn zeldzaam en de laatste in 2020 resulteerde slechts in enkele lichtgewonden. Dus zo gevaarlijk zijn de pontjes niet. Sterker nog, ik durf te wedden dat het statistisch veiliger is als passagier op een pontje dan als fietser of wandelaar elders in het verkeer.
De mooiste fabel in het verhaal was de berekening dat de fietsbrug niet alleen weinig zou kosten, maar onze stad ook een fortuin zou opleveren. De groep had namelijk bedacht dat de brug mensen uit bijvoorbeeld Zaanstad zou verleiden om met de fiets naar hun werk in Amsterdam te gaan in plaats van met de auto. En een of ander instituut had ooit berekend, dat elke auto die stilstaat in een file geld kost door tijdverlies. Meer mensen op de fiets is minder files en die winst zou zomaar in de schatkist van Amsterdam vloeien. Hoe werd er door de groep niet bijgezegd.
Natuurlijk, meer mensen op de fiets is pure winst. Maar dan voor die mensen zelf en voor het milieu. Maar of die keuze wordt ingegeven door al dan niet een brug over het IJ? Dat lijkt mij eerder een luchtkasteelredenatie.
Ruud van Dijk
Overzicht “Alle Pontjesverhalen“
© 2016 Ruud van Dijk
Reageren? Stuur uw e-mail naar Ruud van Dijk
Op de hoogte blijven van toekomstige pontjesverhalen?
Schrijf u dan in op de nieuwsbrief
