Hebben herinneringen een kleur, een geluid, een beeld, een sfeer? Als ik denk aan mijn lagereschooltijd, doorgebracht op de Ds. C.P van Eeghenschool in Amsterdam Noord, dan komen ze alle vier voorbij. Ik hoor nog steeds de vriendelijke stem van de onderwijzer die kleur en sfeer gaf aan mijn jeugd, mijn meester met zijn artistieke haardos, meester Cor Dral. Zijn opvoedkunde steeg ver uit boven regels die op kweekscholen werden verkondigd. Hij was, kwam en overwon al die regels.
Een van zijn ideeën was dat leerlingen niet alleen iets moesten wéten, maar ook iets moesten kúnnen op artistiek gebied. Hij gaf een keer de opdracht: maak een tekening van je ideale kamer. Nou, daar wist ik wel weg mee. Ik heb die ideale kamer niet alleen op school getekend, maar ben meteen thuis aan de slag gegaan om mijn jongenskamer te veranderen in een schildersatelier. Met mijn ideale kamer wilde ik de wereld laten zien dat ik eigenlijk kunstschilder was.
Dus zette ik een sinaasappelkistje op zijn kant, legde daar een soort tekenbord op om een schildersezel te imiteren en zette op de plankjes daaronder potloden en penselen klaar. Zo zagen in mijn ogen schildersateliers eruit. Ik herinner me uit die tijd ook een foto uit een tijdschrift, die ik daarboven aan de muur prikte. Een jonge Papoea-krijger staat aan de rand van een enorme vallei en strekt zijn arm uit als teken van overwinning. Zal wel symbolisch bedoeld zijn geweest.
Toen mijn kamer aldus was ingericht, werd mijn droom doorbroken door een muis. Hij huisde in een ruimte tussen plint en vloer. Iedere keer als ik in de stilte van de avond achter mijn schildersezel ging zitten om mijn ambitie te realiseren, hoorde ik zijn getrippel op het zeil. Hij vroeg om aandacht. Het leidde af van mijn schilderwerk, maar we gedoogden elkaar. Ten slotte werd hij mijn vriend in de droom van mijn atelier. Om hem te vriend te houden, voerde ik hem stukjes brood om hem te verleiden mij te blijven bezoeken. In plaats van te schilderen voedde ik een muis op.
U begrijpt wel, die carrière als kunstschilder is niks geworden.
Dick de Scally
© 2026 Dick de Scally. Op deze publicatie berust auteursrecht.
Een column van Dick de Scally
Dick schrijft zijn columns geheel op eigen titel.
Overzicht van Dick zijn columns.
Amsterdam Noord – De muis die stoorde
