Herinneringen vervagen als je ouder wordt en dan heb je steeds minder verhalen te vertellen. Maar dan ineens kan een associatie je weer op weg helpen en dan kan een herinnering aan vroeger opeens weer opborrelen. Dit is er één.
Nu het voorjaar weer de kop op steekt, zijn ze weer overal te bewonderen. Meestal prominent aanwezig zodat je ze niet kunt missen. Ze liggen je aan te kijken als je de supermarkt binnenstapt en ze roepen je bijna toe: “Wij zijn Nederlandse aardbeien”. Of dat ook daadwerkelijk zo is, is de vraag. Feit is wel dat Hollandse aardbeien wel worden gezien als de lekkerste van de hele wereld. We zijn misschien een beetje chauvinistisch maar dat mag toch?
Bij mij roepen de aardbeien herinneringen op aan mijn jeugd. Opgegroeid in Noord in de vijftiger en zestiger jaren waar wij het thuis niet rijk hadden maar waar mijn ouders er alles aan deden om ons (de kinderen) toch een mooie jeugd te geven. Gezond eten was daarbij ook een belangrijk aandachtspunt. Ondanks dat mijn vader in die tijd misschien wel 52 uur per week in de fabriek aan het werk was, zag hij toch nog kans om een groentetuin bij te houden. De tuin lag op de dijk van het Noordhollandsch Kanaal , dichtbij de draaibrug en met uitzicht op het dorpje Buiksloot, aan de andere kant van het kanaal.
Bijna tweehonderd m2 vette kleigrond moest mijn vader al vroeg in het seizoen omspitten om van alles in de grond te kunnen stoppen. Pootaardappelen, prei, snij- en sperziebonen en ik weet niet wat nog meer, Ieder jaar aten wij enige tijd later gedurende een aantal maanden verse groenten uit eigen tuin. Maar wij hadden ook aardbeien. De aardbeienplanten overwinterden meestal en begonnen in het voorjaar spontaan weer uit te groeien. Om er zeker van te zijn dat de vogels de aardbeien niet opvraten, spande mijn vader netten boven de planten. Tegen de tijd dat wij zomervakantie hadden, hadden wij de lekkerste zomeraardbeien en dat waren echt ook nog eens echte Hollandse aardbeien. En dan hoor ik al weer de critici zeggen: “Kun je dat bewijzen”. Ja, dan kan ik want ik was er als jongen regelmatig op de tuin van mijn vader bij. Soms om te helpen maar ook omdat ik s avonds vaak onderaan de dijk tegenover de tuin van mijn vader ging vissen in het Noordhollandsch Kanaal .
Oh ja, tegenwoordig noemen ze het Nederlandse aardbeien en misschien is dat dan ook wel de reden dat ze minder goed smaken als de Hollandse aardbeien van vroeger!
Bekijk alle afleveringen herinneringen Harry van Santen de Hoog
Auteur: Een Doodgewone Jongen Uit Amsterdam Noord (info om het boek te bestellen)
© 2026 Harry van Santen de Hoog. Op deze publicatie “berust auteursrecht.
Wilt u contact opnemen met Harry van Santen de Hoog?
Dat kan via het reactie formulier van Harry.
